Co za wieczór... Pojechaliśmy do zielonki na SDM zupełnie spontanicznie - i zupełnie niepotrzebnie. Chłopcy usiłowali przekonać nas do swojego nowego repertuaru przez godzinę - bezskutecznie. Dziesięć lat temu, jako panowie koło 40. z powodzeniem smędzili o swoich młodzieńczych uniesieniach i naiwnościach, i to było strawne. Dziś właściwie nie oglądają się za siebie, a przed nimi... wiadomo. Stąd też i publika skąpo oklaskiwała kompozycje traktujące o zwiędłej urodzie czterdziestoletnich pań, czekając na stare i znane kawałki do tekstów Stachury i Ziemianina. Panom muzykantom było jeszcze bardziej smutno.
Kiedy już przekonali się, że nowościami entuzjazmu nie wzbudzą - zaczęło się karaoke. Myszkowski właściwie nie musiał sobie zdzierać gardła, publika wyła nie tylko refreny, ale i zwrotki. Mało tego - dochodziło do smutnych sytuacji, w których jakiś rozpędzony fan usiłował dogadywać na koniec utworu fraszki z płyty. Żenada.
Żeby nie było - na scenie sporo się działo, duży w tym udział baaaaardzo "na miejscu" basisty, sprawnego gitarzysty podbarwianego elektroniką oraz zupełnie niewykorzystanego moim zdaniem harmonijkarza z czujnym zadęciem. Fajne aranżacje pojawiły się jednak tylko w pierwszej części - stare kawałki to przecież świętość i nie wolno ich zmieniać! Ma być tak, jak na płycie!
Nie wiem, czego się spodziewałem po tym koncercie. Mogę mieć żal tylko do siebie, sam nalegałem. A można było przyjemnie pograć w domino...
Posty
